เคล็ดลับความรวย! แม้เป็นเจ้านายแต่เมื่อผิดก็ต้องกล่าวคำขอโทษ

เคล็ดลับความรวย! แม้เป็นเจ้านายแต่เมื่อผิดก็ต้องกล่าวคำขอโทษ

 

 

เคล็ดลับที่ 4 แม้เป็นเจ้านายแต่เมื่อผิดก็ต้องกล่าวคำขอโทษ

เมื่ออันลี่หวางรู้ว่าการไล่คนงานออกโดยที่ไม่ให้โอกาสแก้ตัวเป็นการทำลายขวัญกำลังใจคนงาน ซึ่งจะทำให้ร้านของเขาไม่สามารถเจริญก้าวหน้าไปมากกว่านี้ได้ อันลี่หวาง จึงเรียกหงซานและลี่เหวยให้กลับมาทำงานที่ร้านอีกครั้ง เขาจึงให้คนงานคนหนึ่งไปแจ้งแก่ทั้งสองถึงจุดประสงค์ของเขาที่ให้กลับมาทำงานในตำแหน่งเดิม แต่ทว่าคำตอบที่ได้รับก็คือคำปฏิเสธ

อันลี่หวางเกิดข้อสงสัยขึ้นในใจ เขาพยายามคิดว่าเป็นเพราะอะไรทั้งลี่เหวยและหงซานถึงได้ปฏิเสธที่จะกลับมาทำงาน ทั้งที่เขาก็เรียกตัวให้กลับมาทำงานในตำแหน่งเดิม เมื่อไม่สามารถหาคำตอบได้อันลี่หวางจึงเดินทางไปปรึกษากับเถ้าแก่อันผู้เป็นพ่อเพื่อแก้ข้อสงสัย

“ท่านพ่อ ข้าไปตามลูกจ้างสองคนที่ถูกไล่ออกให้กลับมาทำงานอีกครั้ง แต่ทั้งสองคนปฏิเสธที่จะกลับมาทำงานกับข้า ท่านพ่อพอจะรู้หรือไม่ว่าเป็นเพราะอะไร”

“เจ้าไปตามลูกจ้างทั้งสองคนด้วยตนเองหรือเปล่า”

“เปล่าท่านพ่อ ข้าให้ลูกจ้างคนหนึ่งในร้านไปตาม”

“เช่นนั้น ก็ไม่ต้องแปลกใจที่เขาทั้งสองคนจะไม่กลับมาทำงานกับเจ้าอีก”

“ทำไมล่ะท่านพ่อ”

“เจ้าลองนึกดู ครั้งหนึ่งเจ้าไล่เขาออกเพราะความผิดพลาดเพียงครั้งเดียว ซึ่งเป็นความผิดพลาดที่เกิดจากความไม่ได้ตั้งใจ แล้วเจ้าคิดหรือว่า ในเมื่อเจ้าเคยไล่เขาออกไปครั้งหนึ่ง เขาจะวางใจว่าจะไม่ถูกไล่ออกอีกเป็นครั้งที่สองได้อย่างไร นั่นก็เพราะขวัญและกำลังใจของเขาหมดไปแล้วนั่นเอง”

“ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าขวัญกำลังใจของลูกจ้างเป็นเรื่องสำคัญมากขนาดไหน คราวต่อไปข้าคงต้องคิดถึงเรื่องนี้ให้มาก แล้วข้าจะต้องทำอย่างไรท่านพ่อ ถึงจะเรียกขวัญและกำลังใจของลูกจ้างกลับมาได้”

“คำขอโทษ! เจ้าต้องกล่าวคำขอโทษ”

“ท่านพ่อหมายความว่า จะให้ข้าลดตัวลงไปขอโทษลูกจ้างอย่างนั้นหรือท่านพ่อ แบบนี้จะไม่เสียการปกครองหรือท่านพ่อ ลูกจ้างไม่ขาดความเคารพยำเกรงในตัวข้าหมดหรอกหรือ”

“เป็นนายจ้างแล้วยังไง เป็นนายจ้างแล้วทำให้เจ้าแตกต่างจากคนอื่นอย่างนั้นหรือ ทำให้เจ้าอยู่เหนือคนอื่นอย่างนั้นหรือ เป็นนายจ้างทำผิดแล้วไม่ต้องขอโทษอย่างนั้นหรือ”

“แล้วมันไม่เป็นเช่นนั้นหรือท่านพ่อ”

“เอาล่ะวันนี้เจ้ากลับไปก่อน เจ้าลองกลับไปทบทวนคำพูดของพ่อให้ดี แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาอีกครั้ง แล้วเจ้าซื้อใบชามาฝากพ่อด้วย”

อันลี่หวางคิดทบทวนคำพูดของเถ้าแก่อัน แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมตนเองต้องกล่าวคำขอโทษต่อลูกจ้างในเมื่อตนเองเป็นเจ้าของร้าน

รุ่งขึ้นอันลี่หวางมาพบเถ้าแก่อันผู้เป็นบิดาอีกครั้งเพื่อฟังเหตุผลต่อจากเมื่อวาน และไม่ลืมที่จะซื้อใบชาตามคำไหว้วาน แต่เมื่อมาถึงอันลี่หวางก็ถูกเถ้าแก่อันที่กำลังหงุดหงิดคนงานในร้าน พานต่อว่ายกใหญ่ว่าซื้อใบชามาให้ไม่ถูกใจ

“เจ้าซื้อชาอะไรของเจ้ามาไม่ได้เรื่องเลย รีบเอาไปทิ้งเดี๋ยวนี้”

“ก็ชาไป๋เฮาเหยินเจิ่น ของมณฑลฝูเจี้ยน ทุกทีท่านพ่อก็ดื่มชาชนิดนี้”

“ข้าเบื่อแล้ว คราวนี้ข้าอยากดื่มชาเหมาเซิง ที่ปลูกบนดอยภูเขาหวงซาน มณฑลฮานอุย”

“ก็ท่านพ่อไม่ได้บอกข้า”

เคล็ดลับความรวย! แม้เป็นเจ้านายแต่เมื่อผิดก็ต้องกล่าวคำขอโทษ
เคล็ดลับความรวย! แม้เป็นเจ้านายแต่เมื่อผิดก็ต้องกล่าวคำขอโทษ

“พอไม่บอก แล้วเจ้าคิดเองไม่ได้หรือไง รีบไปให้พ้นๆ หน้าข้าเดี๋ยวนี้เลย เจ้าลูกไม่เอาไหน”

อันลี่หวางกลับร้านของตนไปอย่างหัวเสียในความไร้เหตุผลของเถ้าแก่อัน ไม่นานเท่าแก่อันก็เดินทางไปที่ร้านของอันลี่หวางผู้เป็นลูกชายแล้วพูดคุยกับอันลี่หวางเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่อันลี่หวางก็ไม่กล้าที่จะคุยกับเถ้าแก่อัน เพราะกลัวว่าหากพ่อของเขายังหงุดหงิดอยู่ ก็คงไม่พ้นโดนต่อว่าด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องอีก เถ้าแก่อันเห็นท่าทีของอันลี่หวางเป็นไปตามที่เขาวางแผนสร้างสถานการณ์เอาไว้ นั่นก็คือการแกล้งหงุดหงิดของตนเองเมื่อครู่ทำให้อันลี่หวางเกิดความอึดอัดใจ เพื่อให้เข้าใจความรู้สึกของลูกจ้างที่เขาไล่ออก

“เมื่อครู่ พ่อหงุดหงิดคนงานในร้านแล้วพาลใส่เจ้า แล้วมาตอนนี้กลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจ้ารู้สึกอย่างไร และเจ้ายังนับถือพ่อเหมือนเดิมหรือไม่”

“ก็ยังคงนับถือ แต่ข้าอยากให้ท่านพ่อกล่าวคำขอโทษข้า”

“ทีนี้เจ้าพอเข้าใจความรู้สึกของคนงานหรือยัง ขนาดสายเลือดเดียวกันเจ้ายังคับข้องใจ แล้วยิ่งลูกจ้างที่ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเราเลยโดนไปเช่นนั้นจะรู้สึกยังไง พ่อพาลเจ้าทั้งที่เจ้าไม่มีความผิดเจ้ายังต้องการให้พ่อขอโทษ มันไม่ต่างอะไรกับคนงานที่เขาก็อยากให้เจ้าขอโทษเขาเช่นกัน”

“ท่านพ่อสร้างสถานการณ์เพื่อให้ลูกคิดด้วยตนเองเช่นนั้นหรือ”

“ถูกต้องแล้ว”

“แต่ข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าการที่ข้าจะขอโทษหรือไม่ขอโทษมันแตกต่างกันเช่นใด”

“แตกต่างกันมาก คำขอโทษจะช่วยเรียกความน่าเชื่อถือและความศรัทธาในตัวเจ้าให้กลับคืนมา และยังช่วยเพิ่มความน่านับถือเป็นเท่าทวีคูณ”

“ข้าเข้าใจดีแล้วท่านพ่อ”

“เจ้าต้องคิดเอาไว้เสมอว่า ไม่ว่าจะอยู่ในฐานะหรือตำแหน่งอะไรก็ตาม ค่าของคนเราก็เท่าเทียมกัน ดังนั้นเมื่อทำผิดก็ต้องขอโทษเช่นเดียวกัน”

เคล็ดลับความรวย! แม้เป็นเจ้านายแต่เมื่อผิดก็ต้องกล่าวคำขอโทษ
เคล็ดลับความรวย! แม้เป็นเจ้านายแต่เมื่อผิดก็ต้องกล่าวคำขอโทษ

เคล็ดลับเศรษฐี

“ผู้ที่รู้จักก้มหัวให้ผู้อื่น ถึงจะได้ชื่อว่าเป็นผู้นำ” คนจีนสอนลูกหลานเสมอว่า ผู้ที่จะเป็นผู้นำได้นั้นต้องได้รับความเลื่อมใสศรัทธาจากคนรอบข้าง และการจะไปถึงจุดจุดนั้นได้ ก็ต้องรู้จักก้มหัวให้ผู้อื่นเสียก่อน ไม่เช่นนั้นแล้วก็คงไม่มีใครที่จะก้มหัวให้ ที่คนจีนสอนลูกหลานเช่นนี้ก็เพื่อต้องการให้รู้จักปกครองด้วยพระคุณ มากกว่าที่จะใช้พระเดช ปกครองเป็นหลัก เพราะรู้ดีว่าพระคุณจะนำมาซึ่งความจงรักภักดีและความซื่อสัตย์ สามารถทำให้ผู้อื่นยอมทำงานให้อย่างถวายหัว

ส่วนการปกครองด้วยพระเดชนั้นถึงแม้จะสร้างความยำเกรงได้ก็จริง แต่ก็ไม่มีใครให้ความภักดี ตรงกันข้ามพร้อมที่จะเหยียบเมื่อล้มเหลว แต่ก็ใช่ว่าจะปกครองด้วยพระคุณเพียงอย่างเดียว แต่ต้องรู้จักใช้พระเดชและพระคุณควบคู่กันไป เพราะบางครั้งก็ต้องอาศัยความเด็ดขาดในการตัดสินใจ

เหมือนอย่างที่เถ้าแก่อันสอนอันลี่หวางเรื่องการไล่คนงานออกว่าต้องใช้พระคุณก่อน ถ้าไม่มีเจตนาก็ให้โอกาส เมื่อทำสิ่งใดผิดก็ต้องกล้าที่จะกล่าวคำขอโทษ ถึงแม้ผู้นั้นจะเป็นลูกจ้างก็ตาม แต่ถ้าความผิดเกิดจากเจตนาก็ต้องใช้พระเดชด้วยการไล่ออก

 

นิทานไทย นิทานสอนลูก เคล็ดลับการเป็นเศรษฐี ติดตามได้ที่นี่ www.nitanthai.com

 

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *